บทที่ 510 สุนัขที่กินขี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้

สวี่เฟยฝานยกกำปั้นไปทางซุ่ยซุ่ยทันที“นายเด็กขี้เหร่เข้าใจอะไรล่ะ!”

“เขาพูดก็ไม่ผิด”เฉียวเหวยอีนำซุ่ยซุ่ยดึงไปข้างกายตัวเอง ตอบอย่างจริงจัง

พูดจบ อุ้มซุ่ยซุ่ยเดินไปแล้ว

สวี่เฟยฝานจ้องมองแผ่นหลังของเฉียวเหวยอี...