บทที่262 ถ้ายังไม่หยุด แกได้กลายเป็นเสือทอดแน่

พออิ่มหนำสำราญแล้ว เป๋าจิ่งเหรินก็ยืดแขนบิดขี้เกียจก่อนจะหาวออกมาหนึ่งที “นี่ก็ดึกมากแล้ว ในเมื่อเธอทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันก็คงต้องขอตัวลากลับไปหาสุดที่รักของฉันก่อนล่ะนะ”...